Sanne is verloskundige in Roden
Voordat ik ervoor koos om 24/7 oproepbaar te zijn voor mijn eigen zwangeren, ben ik ook wel eens extra geroepen terwijl ik vrij was. Meestal betrof het dan twee bevallingen tegelijk. Ik had de kinderen het grootst, dus was eerder flexibel inzetbaar dan mijn toenmalige collega’s met jonge gezinnen.
In de tweede corona-zomer ben ik een keer ‘s morgens vroeg (tijdens een vrije ochtend) extra bij een bevalling geroepen, omdat het heel spannend leek. Ik heb me nog nooit zo snel aangekleed, mijn tanden gepoetst en geplast tegelijkertijd; ik was er volgens mij na 5 minuten. Toen ik kwam lag er een forse baby bij te komen, mijn collega en stagiaire waren het kindje aan het beademen en er liepen ook ambulancemensen rond. Er was een soort spanning, maar omdat ik iedereen kende en de voorafgaande stress niet had gevoeld, kon ik mijn rustige zelf zijn (ja dat kan ik echt) en daardoor de net bevallen moeder en collega geruststellen. En na enkele minuten deed de baby het weer goed en kon het bij de moeder liggen.
De moeder was overdonderd, zowel door de snelheid van de bevalling, de complicaties en de spanningen. En wat we weten: als adrenaline door een pas bevallen vrouw giert, zal de moederkoek niet zo makkelijk loslaten, want ook daar heb je oxytocine voor nodig. Adrenaline is daarvan de grootste vijand. Dus nadat papa met de baby in de ambulance weg waren, namen we rustig de tijd voor deze nageboorte. Uiteindelijk is die volgens mij “gewoon” op het toilet gekomen, even zonder alle mensen en de reuring van die ochtend en met behulp van de zwaartekracht. Daarna kon moeder Sarbine ook naar het ziekenhuis naar hun grote zoon.
En omdat ik werk in mijn eigen dorp kom ik bijna alle moeders die bij mij zijn bevallen, nog wel eens tegen op straat of in de Hema, mijn favo-winkel. Ik herken niet iedereen meer (sorry), groet wel hartelijk terug als iemand hoi zegt, maar Sarbine zal ik nooit vergeten. Ze maakte trouwens tijdens de spreekuren al een onuitwisbare indruk met haar blije verschijning.
Dus de keren dat ik haar nog tegenkwam, hadden we het altijd even over, ook al is het al 4 jaar geleden. En tot mijn blije verbazing is ook zij vaste columnist bij Blos!, dus sloegen we de pennen (handen) ineen om te vertellen over dit mooie verhaal met meerdere perspectieven.
