‘Wil je dit? Doe het dan! Ga op pad!’

Het is als een ‘once in a lifetime’-avontuur geweest. De Canadese episode in haar leven is iets wat Minke altijd met zich mee zal dragen, een ervaring die niemand haar ooit nog kan afpakken. Het heeft haar zoveel gebracht. Op selfies heeft ze stralende ogen – Minke op de trekker, tussen de koeien, in de sneeuw. Haar foto’s laten de immense ruimte zien, de adembenemend mooie natuur. En lachende gezichten, samen met vrienden.

“Ik heb er zoveel geleerd. Want ik ben mezelf daar ook tegengekomen. Iedereen ziet natuurlijk alleen de mooie kant van het verhaal, maar je kunt je niet verstoppen voor problemen die er ook zijn”, zegt Minke, nu ze drie maanden terug is. “Soms heb je gewoon meer met moeilijke dingen te dealen, dan dat er leuke dingen zijn. Dat is echt niet makkelijk, maar je kunt er op dat moment onmogelijk voor weglopen. Dus moet je ermee leren omgaan. En dán groei je als persoon. Je leert dat het leven pieken en dalen heeft. En dat je van de dalen meer leert, dan van de pieken.”

Nog zo’n levensles. “Soms maakte ik me druk om iets waarop ik op dat moment niets aan kon veranderen. Ik heb voor mezelf toen de knop omgezet: ‘Minke, kun je hier op dit moment iets mee? Nee? Laat het dan gaan’. Soms is iets gewoon wat het is. Niet langer over lopen piekeren. Dat kost alleen maar energie en die kan ik wel ergens anders voor gebruiken.”

Vanzelfsprekende waardering

In Canada zijn mensen dankbaar voor het agrarische leven in het land. “De mensen weten dat ze hun dagelijks eten hebben te danken aan de boer. Die vanzelfsprekende waardering, dat mis ik toch zo in Nederland!” Verder vond ze de levenshouding van de Canadezen op het platteland heerlijk. “Die nuchterheid, het ‘hands on’, aanpakken en ervoor gaan. Die hele cultuur, hoe de mensen zijn. Gewoon boeren-buitenvolk. Dat vond ik zó fijn.”

Die plattelandscultuur zit er van jongs af aan in. Minke schiet in de lach. “Een rodeo is niet alleen stieren rijden. Dat ‘cattle handling’, hoe ga ik met vee om, dat zit in de mensen. Zoek op youtube maar eens naar filmpjes van ‘mutton busting’. Met een helmpje op worden vierjarige kinderen op een schaap gezet. Kijk hoe vastberaden ze zijn om erop te blijven zitten! Het is de kleuterversie van het spectaculaire bull riding. Maar zo zijn er ook highschool rodeo’s. Op de Penoka Stampede zag ik de highschool kampioen voorbij stuiteren op een wild paard. Er waren ook twee zussen die de 70 waren gepasseerd, maar hun hele leven aan trick riding hadden gedaan. Die lieten nog even zien wat ze konden: met een handstand op een galopperend paard. Iedereen gilde en joelde. Wat een sfeer!”

‘Die hele plattelandscultuur in Canada. Dat vond ik zó fijn’

Op het Canadese platteland koesterde ze de kleine geluksmomenten. “Als je op een zomerochtend om vier uur naar de boerderij rijdt om te gaan melken, helemaal alleen op de weg in je Chevy S10 pickup truck uit 2002 – mijn auto was er al voor ik was geboren – en de zon komt op. Je ziet een eland lopen, of een hert. Wauw.”

In gedachten is Minke eventjes een kleine 7000 kilometer verderop. “Ik heb daar zoveel gedaan. Op trekkers gereden die vier keer zo groot zijn als wat er hier rondrijdt, met aanhangers vol graan of mais die qua grootte in Nederland niet de weg op mogen. Met de dikste trekker had ik dus gewoon 435 pk onder m’n kont. Cool!”

‘One of the guys’

Helemaal geweldig vond ze het werken met cowboys. “Dat was iets wat ik echt heel erg graag wilde. Ik heb een paar keer mee mogen helpen met grote roundups, waarbij we te paard koeien en kalveren bijeen hebben gedreven. Ik was gewoon ‘one of the guys’. Dat werken met vleesvee vond ik super. Mooier nog dan het werk op de melkveehouderij.”

De oogsttijd was speciaal. “Extra lange dagen, met maar een paar uur slaap per nacht. En doorrr! Deel zijn van de oogstploeg, de andere machines op het land zien rijden, een spectaculaire zonsondergang op de achtergrond. Coyotes of een eland die wegrennen. De saamhorigheid, het geouwehoer via de portofoon, het mee blèren met muziek in je trekkercabine.”

Eerst verbleef Minke in een mobile home op het boerenerf waar ze werkte, daarna trok ze in bij een leeftijdsgenootje in een dorp vlakbij. Dat voelde meer als een thuis. “Ik heb met haar veel leuke dingen gedaan. Zoals de ‘X-mas Tree Hunt’. Op het bedrijf waar haar vader werkte, hadden ze de traditie dat werknemers kerstbomen kregen van de baas. Maar die verstopte ze op allerlei plekken in het bos. Met arrensleden, crossmotoren, sneeuwscooters en side-by-sides –sportieve golfkarretjes – joeg iedereen vervolgens door het besneeuwde bos op zoek naar de eigen boom.”

Roadtrip

Heel speciaal was het om haar eigen ouders van het vliegveld te halen. “Ik heb ze laten ervaren hoe mijn leven in Canada was. Ook hebben we een roadtrip gemaakt. Helemaal naar het zuiden toe en door de Rocky Mountains weer terug.” De foto met het beekje is gemaakt in de Red Rock Canyon in Waterton Park, vlakbij de Amerikaanse grens. “We zijn ook bij Head-Smashed-In Buffalo Jump geweest. Deze klif is door de oorspronkelijke inwoners van Canada – het woord Indianen is daar taboe – meer dan 6000 jaar lang gebruikt bij de bizonjacht. Het is een zeer indrukwekkende plek. Het museum is in de rotswand gebouwd. Je realiseert je dat een oeroude manier van leven in korte tijd kapot is gemaakt door ‘the white man’. Vele miljoenen bizons zijn in enkele tientallen jaren uitgemoord. Met desastreuze gevolgen voor de oorspronkelijke inwoners.”

De gevolgen van de onvoorstelbaar grote natuurbranden in de Rockies maakten ook grote indruk. “We reden vele, vele kilometers langs akelige, zwarte staken, zover als je kon kijken. Wat een naargeestig gezicht. Dat we uitgerekend daar naast de weg een moederbeer met jong zagen, was een teken van hoop.”

Na het uitzwaaien van haar ouders bekroop Minke het gevoel dat ze er langzamerhand klaar voor was om weer naar Nederland terug te keren. “Ik wist dat ik niet in Canada zou blijven omdat ik er niet echt een toekomst kon opbouwen. Ik had mezelf de tijd gegund om gewoon lekker jong te kunnen zijn, lol te hebben, om dingen te zien en mee te maken. ‘Geleende tijd.’ Ik ben heel dankbaar dat ik die mogelijkheid heb gehad. Tegen iedereen die dit ook wil, zeg ik: doe het! Anders krijg je spijt. Als je eenmaal verplichtingen hebt, lukt het niet meer.”

Het gevoel dat haar bekruipt als ze terugkijkt, wil Minke geen heimwee noemen. “Wel weet ik dat ik een keer terug wil. Dat kan ook, als vakantie. Maar voorlopig ben ik blij dat ik hier ben. Puur omdat ik nu weer perspectief kan creëren voor mezelf. Ik zie kansen om wat op te bouwen en aan mijn toekomst te werken.”